Goed bezocht wijkfeest perfect geslaagd

door Nynke Smits

Het is zondagochtend 13 november en stil in de wijk. De profburg-burgers slapen uit. Het is de dag na het feest. Enkele honderden wijkbewoners zijn op de avond van 12 november naar het Stedelijk Gymnasium gestroomd voor het feest dat het jubileumjaar zal afsluiten. Tot in de nacht gaan de beentjes van de vloer. Het bestuur van de wijkvereniging, dat een jaar geleden in de wijkkrant een rijk jubileumprogramma aankondigde, heeft zijn belofte waargemaakt.

De avond neemt rustig een aanloop. De leden van het wijkbestuur ontvangen de gasten in de hal. Met een welkomstdrankje in de hand zie je ze aandachtig studeren op oude wijkfoto’s: “Kijk, een trambaan op de Lammenschansweg!’” en “Hé, ’t was daar nog weiland!” Ook wordt er nippend en zittend genoten van diverse oude films: heren met hoeden storten cement voor de funderingen van de Sint Petruskerk, mannen met petten rijden kruiwagens, priesters in kazuifel zegenen met wijwaterkwast een blok beton. Het ‘Alledaagse leven in de Zeeman- en de Sitterlaan’ toont de dertiger en veertiger jaren met witgeschorte dienstmeisjes die neuzen afvegen, nauwgerokte moeders die verjaarspartijtjes organiseren, meisjes met bestrikte hoofden in brave kringspelen. Hier kan men zich vergapen aan ‘de goede oude tijd’. Bij de boekentafel staat Rob Beurse, gesecondeerd door jongens met een laptop. Boekje kopen? Bent u lid van de wijkvereniging? Even kijken… Nee? Ter plekke worden er leden gewonnen, onmiddellijk worden betaalachterstanden vereffend. Voor we de feestzaal betreden kijken we nog even achterom: goudpapieren versieringen fonkelen boven de hoofden. Vóór ons in de zaal is het plafond verlaagd met bontpapieren slingers. Muren worden opgevrolijkt door kleurige cijfers ‘75’ en overal langs pilaren en wanden bloeien grote bossen gladiolen in Leidse kleuren. Deze metamorfose van school in feestzaal is het werk van José Lubbe en Ria Hoogendoorn. José vertelt dat ze al dagen lang een huis vol gladiolen met water en warmte heeft gekoesterd, om ze precies op deze avond in hun volle glorie te kunnen tonen. O ja, en verder heeft zij in de Du Rieu straat maar liefst 17 kaartjes verkocht voor het wijkfeest!

Dansvloer
Op het podium heeft de Blue Tone Big Band zich inmiddels geïnstalleerd en begint te spelen. De avond is nog jong en het publiek wat ouder, maar dat laat onverlet dat, terwijl met elk nummer tempo en volume aanzwellen, de dansvloer zich vult met quicksteppende of losjes swingende paren.
Steeds meer mensen scharen zich rond de tafeltjes, waarop sfeerlichtjes branden en nootjes uitnodigend klaarstaan. We schuiven aan bij een jong stel: Rients en Jeanne. Nu nog woonachtig op een bovenhuis in de Kernstraat, zullen ze binnenkort een eigen woning in de Bakhuis Roozenboomstraat gaan betrekken. Ze hopen wat leeftijdgenoten te leren kennen op het wijkfeest. Gelukkig is daar later op de avond, wanneer het middelbaar en jongere publiek binnenstroomt, ruim de gelegenheid voor.

Ontmoetingen
Voor mevrouw Van der Voort kan de avond al niet meer stuk: na minstens vijftig jaar loopt ze een oude jeugdvriend tegen het lijf, de heer Peltenburg. Namen en herinneringen borrelen op. “Weet je nog, dat ik bij de Gidsen zat? En als we dan naar huis gingen, dan wachtten jullie ons op met de jongens van de Lodewijksgroep!” Meneer Peltenburg glundert nu hij er aan terugdenkt. De twee oude vrienden zijn geboren en getogen in de wijk, hebben tijdens hun werkzame leven de stad verlaten, maar nu zijn ze terug en hebben elkaar, op het wijkfeest, wéér gevonden. Mevrouw Van der Voort, geboren Van Harteveld, heeft in de zeventiger jaren nog in de drogisterij gestaan aan de Thorbeckestraat. Háár vader is de maker van één van de filmpjes in de hal. Omdat je in de oorlog soms meer hebt aan een zak aardappelen dan aan een camera, maakte een ruilhandeltje in 1941 een eind aan het filmen.
Geleund op een sta-tafel luistert meneer Smittenaar samen met vrouw en buurvrouw naar de muziek. Hij is niet zo’n ‘feester’, maar voor deze ‘dorpsachtige sfeer met band’ komt hij graag uit zijn huis aan de Roodenburgerstraat. Met smaak vertelt hij hoe zijn moeder in 1970, met een particuliere hypotheek, een huis kocht aan de Van den Brandelerkade. Ook leert hij ons hoe indertijd het verhuizen van een ‘professorenstraat’ naar een ‘burgemeestersstraat’ werd beschouwd als een vorm van opwaartse mobiliteit.

Wijklied
Ondertussen stroomt de zaal steeds voller en wordt een projectiescherm ontvouwd. Jan Dobbe heeft een jubileumlied gecomponeerd op de wijs van Peter Koelewijn’s Angeline en even later zingt en deint de zaal mee bij het refrein: Oooo, Professoren, in ’36 geboren
Een dijk van ’n wijk op ‘n plek dichtbij de zee!
Oooo, Burgemeester, ik leef, werk en ik feest er,
Ik woon als een vorst en dat stemt me zeer tevree!
En ieder roept: hiep, hiep, hiep…
HOERA! (HOERA!) Met een boeket bedankt Thomas van Duin de versiersters van de zaal, medeorganisatoren Hendrik van Sandick (even onvindbaar) en Hanneke van der Veen alsmede Anneke de Leede die het middagprogramma voor de kinderen heeft georganiseerd en uiteraard Jan Dobbe voor het lied.
Het jubileumlied zou menigeen de rest van de avond door het hoofd gezongen hebben, ware het niet dat een nieuw muzikaal evenement zich aandient, namelijk de coverband Talking Loud. Dit is waarvoor Liesbeth, Ciska, Renée en Marianne, of te wel ‘de Leesclub van de Zeemanlaan’, zijn gekomen, want: (buur)man speelt in de band! Bij de eerste noten stuift het viertal richting podium en zet het op een swingen.
Worst en kaas gaan door de zaal. De dansvloer wordt voller… de stemming is opperbest. In zijn glimmend bordeauxrode pak zweept de basgitaar van wijkvoorzitter Thomas van Duin ons op met de pop, soul, funk en disco klanken van Talking Loud. Wie nog wil praten moet inderdaad luid spreken. Dansen is nu de betere optie. De volgende ochtend ligt de wijk weer netjes en stil te soezen in de novemberzon. Het is de day-after. De bewoners draaien zich nog eens om in hun bedjes en mompelen tevreden: “dank je wel wijkbestuur en alle anderen die zich hebben ingezet voor dit perfecte feest! Verzin maar gauw weer een jubileum!”