Nieuw in de wijk

door Monica Wigman

Het schijnt hier goede grond te zijn
‘Beweging’ en ‘wat anders’. Dat waren de kernwoorden toen Jaap Roest (69) en Hélène Lefeber (61) wilden verhuizen. Na jaren in een eengezinswoning te hebben gewoond wilden ze weleens een heel ander soort huis. En met het oog op de toekomst leek het Hélène wel prettig om een huis te hebben waar wat te zien is als je uit het raam kijkt.
De gepensioneerde Shell-man en onderwijzeres vonden precies wat ze zochten op de Kanaalweg 49, een bungalow uit de jaren zestig. “Met het uitzicht op het kanaal is hier inderdaad altijd wel wat te zien: bootjes, de brug, recreanten .” Hun huis in de Merenwijk was onverwacht snel verkocht, dus ze zijn er in februari ingetrokken toen alleen de binnenkant nog maar af was. Inmiddels wordt de buitenkant onder handen genomen. “Sinds de bouw van dit huis, zijn er vier eigenaren geweest en allemaal hebben ze het binnen totaal anders gemaakt. Wij ook weer. Het is eigenlijk een vierkant blok en je kunt er alles van maken wat je wilt. Ideaal.”
Voor Hélène is het wonen op de Kanaalweg eigenlijk thuiskomen. Ze woonde hier als kind, hockeyde bij Roomburg en herinnert zich nog goed hoe de kinderen van de Kanaalweg vroeger niet welkom waren op het Koninginnedagfeest in de wijk. “Nu hoort deze straat wel bij de wijk, dus we zijn dit jaar meteen gegaan!” Jaap komt oorspronkelijk uit Amsterdam maar vindt Leiden het leukste dorp van Nederland. “Je hebt hier alles.” Ze dromen ervan om hier nog lang te wonen. “Mijn schoonvader is hier 95 geworden en iedereen wordt hier oud,” vertelt Jaap, “het schijnt hier goede grond te zijn. Wij willen hier dan ook alleen nog maar horizontaal vertrekken!”

Vanwege de tweeling
Annemarie (37) en Jarne Koppenaal (36) besloten na een wereldreis van drie jaar, dat ze het toch liefste wilden settelen in Nederland, in de buurt van vrienden en familie. Nog in Nieuw- Zeeland besloten ze dat het in het westen moest gebeuren. “Hier heb je het meeste kans op werk.” Ook een oud centrum en voldoende faciliteiten waren van belang. Dat het niet Delft werd, kwam omdat Jarne een tante had in Leiden. Toevallig had ze net een appartementje in de aanbieding op de Nieuwstraat. In hun eerstvolgende (koop)huis in de Herenstraat werden vervolgens twee dochters geboren: Esmee (4) en Guusje (3). “Toen een derde zich aandiende, wilden we niet eens meteen verhuizen van ons bovenhuis. Maar ja, toen bleek het een tweeling te zijn!” Hoogzwanger van Jelle en Pepijn (nu 3 maanden) kochten ze het huis op de Burggravenlaan 5. “Alles moest hier gebeuren, het was volledig uitgewoond. Mevrouw Müller had hier 58 jaar gewoond en huurde het huis van een stichting.” In 2,5 maand hebben ze de verbouwing afgerond, met de bevallingsdatum als onverbiddelijke deadline. Nu alle stof is neergedaald, wonen ze er naar grote tevredenheid. “We kunnen lopend naar het centrum, de school en opvang zijn vlakbij.” Ze zijn ook content met de natuur in hun tuin. “We hebben kikkers, salamanders en papegaaien! Apart is dat achter onze tuin nog een dwars stuk tuin ligt, dat de vroegere eigenaar van nummer 11 ooit aankocht om een tennisbaan voor zijn gezin van twaalf kinderen aan te leggen!” Het is er nooit van gekomen. Ook bijzonder: “Tussen oude papieren op zolder, vonden we een exemplaar van het boek ‘De tweeling’. Uit 1957,” vertelt Annemarie, “dat was wel heel toevallig….!“

Ook in deze rubriek? Aanmelden kan via Melmo@casema.nl