Slagerij Nozeman 75 jaar in onze wijk

Woensdag gehaktdag

door Nynke Smit

Het is woensdag, gehaktdag, als ik de winkel van slager Ed Nozeman in de van ‘t Hoff straat binnenstap. Hoewel ik een afspraak heb, moet ik even wachten. De schaal met half-om-half is alweer leeg. De gehaktmolen moet weer malen en dat is de taak van de slager zelf. Wanneer de gehaktschaal is gevuld, leidt Nozeman me via de keuken door een labyrint van gangen en trappen naar een klein kantoortje op de eerste verdieping. Hier wordt met vakmanschap en passie het beleid uitgestippeld van een slagersfamilie die in Leiden al meer dan honderd jaar de toon aangeeft.

Verzuild vlees
In 1890, om precies te zijn, vestigde overgrootvader Pierre Francois een slagerij op de Hoge Woerd. Toen 75 jaar geleden de Professorenwijk uit de klei verrees, verhuisde opa Edouard met zijn winkel naar de nieuwe wijk buiten de singels. Op een bakfi ets deed hij zijn ronde langs de klanten. Vaak drie maal. Eén keer om de bestelling op te nemen, één keer om de bestelling te bezorgen en tenslotte nog één maal om de betalingen in ontvangst te mogen nemen. Vlees werd destijds ook nog veel via de kerk geleverd. Voor elke gezindte had je een slager. Ja, je kunt gerust stellen dat het vlees in die tijd nog verzuild was.

Koninklijke kluifjes
Omdat een ondernemer vaak meer met de toekomst bezig is dan met het verleden, was Nozeman blij verrast toen er afgelopen december een trouwe klant op de stoep stond met een fl es wijn: “Alsjeblieft Ed, gefeliciteerd met je jubileum: 75 jaar in de Professorenwijk!”. Intussen stevent Nozeman af op een nieuwe mijlpaal. Met een geschiedenis van 125 jaar familiebedrijf, hoopt hij in 2015 het predicaat Hofleverancier te verwerven.
Op mijn vraag of hij wel eens echt aan het hof heeft geleverd, herinnert hij zich dat dit inderdaad een keer het geval was. Bij de herdenking van de Unie van Utrecht mocht een koninklijk gezelschap kluiven op spareribs van Nozeman, die juist waren bekroond als de beste van Nederland.

Prettig gescharreld
Een goede wijk verdient een goede slager, veronderstel ik als trotse wijkbewoner. Maar alleen van de wijk zou hij niet kunnen leven, relativeert Nozeman. Onder de druk van hoge hypotheken en een hectisch leven wordt door jonge gezinnen de gang naar de supermarkt maar al te gauw gemaakt. De laatste tijd begint hierin wel een kentering te komen: ook de nieuwe bewoners ontdekken de waarde van kwaliteit. De consument wordt kritischer op wat hij eet en is milieubewuster. Na het sporten smaakt een kant&klaarmaaltijd van de keurslager toch beter dan een diepvries pizza. Als maatschappelijk verantwoord ondernemer selecteert Nozeman in de naburige groene polder zelf het vee en laat dat naar eigen wens en voorkeur afmesten. Wat bij hem in de vitrine ligt, heeft prettig gescharreld en goed gegeten.
Dat proef je. En dat is ook ver buiten de wijk bekend. Voor speciale gelegenheden en met de feestdagen komen grote en kleine bestellingen van heinde en verre. Door soepel in te spelen op de wensen van klanten, veraf en dichtbij, weet Nozeman zich, als laatste slagerij in de wijk, prima te handhaven.

Een 10 met kruiden
Zijn Opa Edouard mag dan destijds zijn klanten in de watten hebben gelegd, kleinzoon Ed doet naar moderne maatstaven niet voor hem onder. Wanneer ik door de winkel weer naar buiten loop, hoor ik hoe het gehakt – gehakt dat dit jaar door de landelijke keurorganisatie werd beloond met een 10 – nog steeds rap over de toonbank gaat. En hoe het door zijn medewerksters speciaal wordt gekruid: met een woord van belangstelling en een vriendelijk knikje voor iedere klant.