Jaarvergadering van de Vereniging Professoren- en Burgemeesterswijk

Een gelukkige, Groene wijk: een wijk om van te houden

door Coco Hoek

Trouwe lezers zijn inmiddels gewend aan de rollercoaster van spannende en ontroerende momenten die de Jaarvergadering altijd weer oplevert. Dit maal wil ik toch waarschuwen dat onderstaand verslag mogelijk schokkende fragmenten zal bevatten en derhalve niet geschikt is voor jeugdige lezers. Haakt u hierdoor echter vooral niet af: wat op 17 maart voorviel, kan ook u overkomen!

De vergadering begon onschuldig genoeg, met een agenda en verslag die zwijgend werden goedgekeurd. De voorzitter, Thomas van Duin, legde desgevraagd uit dat de vergaderstukken niet op de website geplaatst worden, omdat ze dan voor iedereen toegankelijk zijn. Het bestuur legt verantwoording af aan de leden, niet aan de gehele wereldbevolking- met-internetconnectie. Een juist besluit, hoewel de teleurstelling van Chicago tot Melbourne groot zal zijn. Wel werd de webmaster terecht geprezen voor de uitgebreidheid en presentatie van de site.

Decharge
De kascommissie – het zal u deugd doen, dit te vernemen – verklaarde voor 100% achter de jaarcijfers te staan. Gelukkig dacht een van onze leden er tijdig aan, dat de vergadering vervolgens de penningmeester nog wel decharge diende te verlenen. En op het nippertje werd de decharge ook aan het voltallig bestuur verleend. Als vrouw van een bestuurslid slaakte uw verslaggeefster uiteraard een zucht van opluchting: ook dit jaar hoeven we de boot niet te verkopen.

Donkere wolken
Maar met het jaarverslag pakten de donkere wolken zich boven de vergadering samen. Daaruit bleek namelijk een gestage stijging van het aantal opzeggingen. Weliswaar maar van 15 in 2006 naar 38 in 2009, maar toch: kon het zijn dat onze leden de vereniging bewust de rug toekeerden? Heeft de crisis ook onze wijk zó hard getroffen?
Gelukkig wist Hans Muste, verantwoordelijk voor de ledenadministratie, ons gerust te stellen. Een deel is natuurlijk verloop (verhuizen en overlijden) en een deel is veroorzaakt door een zogenoemde opschoonactie waarbij leden die naar elders verhuisd zijn, maar wel lid gebleven zijn, nu de status van ‘donateur’ hebben gekregen.
Aanvankelijk ging de discussie hierna nog over de middelen om het aantal leden en donateurs (nu 896) zo snel mogelijk naar 1000 te tillen. Voorgesteld werd de Burgerlijke Stand in te schakelen – niet zozeer om met het ledenformulier op kraamvisite te gaan, maar vanwege nieuwkomers die naar de wijk verhuizen. Hoewel het wel chique zou zijn om je kind al voor de geboorte als lid op te geven. Bij Eton en Harrow doen ze dat tenslotte ook.
Een stem uit de zaal deed het zeer constructieve voorstel om straten waar alle huishoudens lid zijn een gratis borrel aan te bieden. Het bestuur zal dit nog in beraad nemen.

Ontroerend
Onthutsend was daarop de vraag vanuit de vergadering waarom mensen überhaupt lid zouden worden. Rob Beurse vulde de oorverdovende stilte met een vlammend en ontroerend betoog over onze prachtige wijk. Zo mooi, zo schoon, zo gezellig, met zulke prachtige feesten: nergens vind je een wijk als deze. Een Gelukkige, Groene wijk; een wijk om van te houden, aldus Beurse.
Maar daarna – en door deze prachtige woorden was het des te tragischer, houdt u de Kleenex gereed – bleek opeens de volle impact van wat zo eufemistisch een opschoonactie genoemd was. Een dame (wier naam wij omwille van de privacy niet zullen noemen – u zult dit na lezing begrijpen) meldde dat zij onlangs naar de overkant van de Lammenschansweg [red.: de kant met de oneven nummers] verhuisd was. Betekende dit nu dat zij geen lid meer was? Eigenlijk niet eens meer ter vergadering mocht verschijnen?

Middenberm
Aan Hans Muste de penibele taak om het onbestaanbare te verklaren. Hij had het er zichtbaar moeilijk mee en daar hoeft een man zich niet voor te schamen. Edoch, hij stond daar, hij kon niet anders: de dame in kwestie is inderdaad geen lid meer van onze vereniging, maar slechts nog donateur. Zij zou daarover, zo meldde hij, nog een brief ontvangen. Maar wat voor troost gaat daar van uit? De dame in kwestie hield een dapper pleidooi: haar hele leven in de ProfBurgwijk gewoond, eerst aan de Treublaan, toen aan de Uhlenbeckkade – en nu opeens geen lid meer? Door een straat over te steken?
Helaas, de harde realiteit is duidelijk en onontkoombaar in de statuten omschreven. Als hamerslagen vielen de woorden van Muste op ons neer: de ProfBurgWijk wordt begrensd door de middenberm van de Lammenschansweg.
Lezer, laat dit u toch vooral tot les zijn! E&eaucute;n moment van onbezonnenheid, één handtekening onder de verkoopakte, één middenberm te ver en u bevindt u in de duisternis, waar geween is en geknars der tanden. Uw kindskinderen zullen het u nog verwijten. Verbanning. Donateurschap. Een kleine hoop rest de door verhuizing getroffenen nog. Vanuit de zaal, die tot in het putteke van haar hart meeleefde, kwam het uitmuntende voorstel om de grens van de ProfBurgWijk zowel aan de Lammenschansweg als aan de Hoge Rijndijk – waar de bewoners van de Koude Kant eenzelfde lot beschoren is – uit te breiden naar beide zijden van de straat. Een geweldige gedachte, waar het bestuur, zeker met het Jubileumjaar 2011 in het vooruitzicht, over na dient te denken. Maar – het is slechts een voorstel van uw verslaggeefster – als wij hiertoe overgaan, waarom dan bij één straatkant te stoppen? Schuif door, langzaam maar zeker, steek de Noordzee over en de Atlantische Oceaan; doorkruis Europa tot voorbij de Oeral. Ga door tot wij elkaar bij onze tegenvoeters weer ontmoeten en de Gelukkige Groene Wijk zich slingert om de wereldbol als een gordel van smaragd.

Filmpje
Een glaasje wijn was wél nodig na al deze emotie. En met de door bestuurslid Hanneke van der Veen verzorgde hapjes kwam iedereen weer wat op krachten en kon er volop genoten worden van het culturele deel van het programma. Voor deze gelegenheid had het bestuur enige van de bekende filmpjes over de wijk (de bouw van de Petruskerk en een filmpje van de heer Harteveld) geheel in de stijl van vroeger muzikaal laten begeleiden.
Dat was ten tijde van de stomme film namelijk een officieel beroep: filmpianist. Iemand die de muzikaliteit en de virtuositeit heeft om een filmvoorstelling zó te ondersteunen dat de muziek de beelden versterkt. Uiteraard hebben producties als Lord of the Rings voor een zekere verslapping van de vraag gezorgd, maar in onze van alle gemakken voorziene wijk woont toch nog zo’n artiest: Yvo Verschoor. Met zijn trouwe vleugel Fraülein Blühtner, die altijd met hem meereist, was hij in de Lorentzhof om de twee genoemde films en een Buster Keaton-verhaal over een verbouwing luister bij te zetten. En het was voor iedereen een heel bijzondere ervaring om deze wisselwerking van beeld en geluid mee te maken.